به گزارش خبرآنلاین، اغلب این واکنشها تحت تاثیر فضای رسانهای و البته غیرمسئولانه صورت گرفت و پس از دو روز فروکش کرد؛ بهویژه توضیح کوتاه آقای پزشکیان در این مورد چون آب سردی بود که بر این آتش سوزان ریخته شد و اغلب متوجه نادرستی این برخورد شدند. بیشتر این اعتراضات به رویکرد آقای پزشکیان در تشکیل دولت وفاق بود.
روزنامه هم میهن نوشت:در واقع، تصور این بود که چرا ما رای دادیم، ولی کسانی در کابینه بیایند که در ستاد مقابل بودهاند؟ یا مگر دولت رئیسی هم چنین برخورد وفاقی داشت که آقای پزشکیان دارد؟ آنان تا آبدارچی را هم تغییر دادهاند و کافی بود کسی نسبتی با دولت قبل داشته باشد تا او را عوض کنند؛ پس چرا ما باید بر اساس الگوی وفاق عمل کنیم؟ واقعیت این است که شعار «دولت وفاق ملی» ایده انتخاباتی آقای پزشکیان بوده است. مردم بر این اساس رای دادهاند تا دعواها تمام شود و نفس راحتی بکشند. از سوی دیگر، اگر رویکرد یکدستسازی مفید و کارساز بود، حتماً دولت قبل موفق میشد.
بهجای آنکه سیاستهای بهداشتی و درمانی و دارویی و وضعیت اسفبار خودکشی رزیدنتها و انترنها و حتی پزشکان متخصص و پرستاران و اعتصاب آنان را مورد بحث قرار دهند، دنبال مسائل سیاسی هستند؟ از وزیر کشور درباره تغییر مسئولین میپرسند و دنبال حفظ مدیرانی هستند که عملکرد فاجعهبار آنان مملکت را به چنین روزی انداخته است. درحالیکه باید از سیاستهای او در حوزههای امنیتی، اجتماعی، مشارکت عمومی، وفاق ملی و… جویا شوند؛ دنبال تداوم سیاستهای شقاقی بهجای وفاقی هستند. البته این را هم میدانیم که براساس اطلاعات موجود اکثریت نمایندگان علاقهای به همراهی با این رویکرد تندروها ندارند. ولی این خطر وجود دارد که سکوت در برابر عبور کردن از معیارهای صلاحیتی موجب مشکل شود و سیاست رادیکال به میدان آورده شود.
سیاستی که با تفاوت ۸۰ به ۲۰ در ماه گذشته بازنده شدند و اکنون آقای پزشکیان با ارائه فهرستی متعادل از نامزدهای پیشنهادی و حتی به قیمت ناراضی کردن برخی از طرفداران خود کوشیده است ۱۵تیر را به یاد تندروها نیاورد و از آن بگذرد. لذا امیدواریم نمایندگان محترم هم کوششهای مخرب نمایندگان اقلیت را در برخوردهای حذفی و شقاقی خنثی کنند.
۲۱۳۰۲